အသိဉာဏ်ရှိသော မျောက်ဘဝ

အသိဉာဏ်ရှိသော မျောက်ဘဝ

ကမ္ဘာဦးခေတ်၊ သာသနာတော်ထွန်းကားခြင်းမရှိသေးသော ကာလတစ်ခုတွင် မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် မဟာသမုဒ္ဒရာအလယ်၌ တည်ရှိသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် မျောက်ဘဝ ဘဝက ကုန်လွန်တော်မူခဲ့ဖူးသည်။ ထိုကျွန်းသည် သစ်ပင်ပန်းမန်တို့ဖြင့် စည်ကားလှပြီး၊ မြေဆီလွှာမှာလည်း မြေသြဇာကောင်းမွန်လှသည်။ အသီးအနှံတို့မှာလည်း အလွန်ပေါများလှရာ၊ မျောက်တို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက်ရှိကြသည်။

ထိုကျွန်းတွင် မျောက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ်ရှိရာ၊ ထိုအုပ်၏ခေါင်းဆောင်မှာ ယခု ဘုရားရှင်၏ အတိတ်ဘဝဖြစ်တော်မူသော မျောက်ဘဝ ဖြစ်သည်။ မျောက်မင်းသည် အလွန်အသိဉာဏ်နည်းပါးပြီး၊ ရဲရင့်တည်ကြည်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်။ သူသည် အုပ်ကို ဦးဆောင်၍ သစ်သီးများကို စားသောက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ မျောက်တို့သည် မျောက်မင်းကို လေးစားကြည်ညိုကြပြီး၊ သူ၏အမိန့်ကို နာခံကြသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလျက်ရှိသည်။ မျောက်အုပ်ကြီးသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်တွင် ခိုအောင်းနေကြသည်။ မိုးသည်းထန်မှုကြောင့် မြစ်ရေသည် မြင့်တက်လာပြီး၊ မျောက်တို့ခိုအောင်းနေသော သစ်ပင်ကြီးကို ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ မျောက်တို့သည် ရေနစ်မြုပ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက်ရှိသည်။

“အို… မျောက်မင်းကြီး… ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ပြုရမည်နည်း။ ရေသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဝန်းရံလျက်ရှိသည်။ မကြာမီ ကျွန်ုပ်တို့ ရေနစ်မြုပ်တော့မည်။” ဟု မျောက်အချို့က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။

မျောက်မင်းသည် သတိလက်လွတ် ဖြစ်မသွားပေ။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ အနည်းငယ်အကွာတွင် ကြီးမားသော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်သည်။

“ကြောက်ကြနှင့်… အချင်းတို့… ငါသည် အကူအညီတစ်ခုကို တွေ့မြင်ရသည်။ ငါသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်သို့ ခုန်တက်မည်။ ထို့နောက် ငါသည် ကျန်ရှိသော မျောက်တို့အား ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေမည်။” ဟု မျောက်မင်းက ရဲရင့်စွာ ပြောသည်။

ထို့နောက် မျောက်မင်းသည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ ခုန်တက်ကာ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်ထိပ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။ ရေသည် မြင့်တက်လျက်ပင် ရှိနေသည်။

“အို… မျောက်မင်းကြီး… ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ပြုရမည်နည်း။” ဟု အောက်မှ မျောက်တို့က အော်ဟစ်ကြသည်။

မျောက်မင်းသည် အနည်းငယ် စဉ်းစားသည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်မှ အောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ သစ်ပင်ကြီး၏ အမြင့်ဆုံးကိုင်းကို ဆွဲယူပြီး၊ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်သို့ ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သစ်ပင်ကိုင်းသည် အလွန်လေးလံလှပြီး၊ သူတစ်ယောက်တည်း မဆွဲယူနိုင်ပေ။

“အချင်းတို့… ငါသည် အကူအညီ လိုအပ်သည်။ ငါ့ကို ကူညီကြကုန်အံ့။” ဟု မျောက်မင်းက အော်ဟစ်သည်။

သို့သော် မျောက်အများစုသည် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး၊ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ မတက်ရဲကြပေ။ အချို့ကမူ ရေနစ်မြုပ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေကြသည်။

မျောက်မင်းသည် သူ၏ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြုသည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်ထိပ်မှ အောက်သို့ လျှောဆင်းကာ သစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များကို အသုံးပြုပြီး၊ ကျောက်ဆောင်ကြီးနှင့် သစ်ပင်ကြီးကို ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေသည်။ သူသည် အလွန်ကြိုးစားပြီးနောက်၊ သစ်ပင်၏ ခိုင်ခံ့သော အကိုင်းအခက်များကို ကျောက်ဆောင်ကြီး၏ အကွဲအကြောင်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ တံတားငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“အချင်းတို့… ကြည့်ကြ… ငါသည် တံတားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီ။ ထိုတံတားကို အသုံးပြု၍ ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်သို့ တက်ကြကုန်အံ့။” ဟု မျောက်မင်းက ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်သည်။

မျောက်တို့သည် မျောက်မင်း၏ တီထွင်မှုကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်ကြသည်။ သူတို့သည် မျောက်မင်း၏ တံတားအတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်သွားကြသည်။ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော မျောက်ကလေးများအား မျောက်မင်းက ကိုယ်တိုင် ဆွဲခေါ်၍ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ရောက်အောင် ကယ်တင်ပေးသည်။

မကြာမီ မျောက်အုပ်ကြီးတစ်အုပ်လုံးသည် ကျောက်ဆောင်ကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရေသည် မြင့်တက်လာပြီး သစ်ပင်ကြီးကို လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားသည်။ မျောက်တို့သည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကြသည်။

“အို… မျောက်မင်းကြီး… သင့်အသိဉာဏ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကြရသည်။ သင့်အား အလွန်ကျေးဇူးတင်ပါ၏။” ဟု မျောက်တို့က တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ချီးကျူးကြသည်။

မျောက်မင်းသည် သူ၏ မျောက်အုပ်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသိဉာဏ်သည် အင်အားထက် ပိုမို အရေးကြီးကြောင်းကို နားလည်သည်။ မည်သည့်အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ဖြစ်စေ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြုပါက အောင်မြင်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိမြင်သည်။

“အချင်းတို့… ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြု၍သာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်။ ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်၏ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြုပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ မျောက်အုပ်၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့်သာ အောင်မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသိဉာဏ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတို့ ပေါင်းစပ်မှသာ အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်မည်။” ဟု မျောက်မင်းက နိဂုံးချုပ်သည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မျောက်မင်းသည် သူ၏ အသိဉာဏ်နှင့် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ပိုမို လေးစားကြည်ညို ခံရသည်။ မျောက်အုပ်ကြီးသည်လည်း ပိုမို စည်းလုံးညီညွတ်ပြီး၊ အခက်အခဲများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ထိုဘဝက အသိဉာဏ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတို့၏ အရေးပါပုံကို နားလည်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုအသိဉာဏ်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတို့သည် ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူရန် အထောက်အကူပြုခဲ့သည်။

ကုသိုလ်

အသိဉာဏ်သည် အင်အားထက် ပိုမို အရေးကြီးသည်။ အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အသိဉာဏ်ကို အသုံးပြုပါက အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်သည်။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် အောင်မြင်မှု၏ အခြေခံဖြစ်သည်။

ဘုရားဖြစ်ရန် အထောက်အကူပြုခဲ့သော ပါရမီ

ပညာပါရမီ